De reikwijdt van het werk van Thierry de Cordier kan ik nog lang niet overzien. Naar aanleiding van een gedicht van Bernard Dewulf (Thuisland) heb ik deze - korte - kunstkolom, die bestond uit twee aanvullingen, nog maar weer eens herzien. Ik ben er overigens nog lang niet uit.

Cordiers werk is grillig, persoonlijk, wars van conventies, beschouwelijk en lyrisch tegelijk. Zijn oeuvre bestaat uit met name tekeningen en beeldhouwwerken.
Opvallend aan de werken van Thierry De Cordier is het gebruik van oude en verweerde materialen. Het zijn materialen die afkomstig zijn uit de directe omgeving van zijn landelijk gelegen woon- en werkplaatsen. Jarenlang was dit het Vlaamse dorp Schorisse. De Cordier kiest welbewust voor het isolement om zich te kunnen concentreren op zijn eigenzinnige wereldbeschouwingen waarvan hij in beeld en geschrift verslag doet. Het beschouwen en het creëren zijn voor het kunstenaarschap van De Cordier twee nauw verwante bezigheden. Zijn beelden en tekeningen kunnen -soms letterlijk- worden gelezen als verslagen van observaties, overdenkingen en commentaren. Het landschap en de tuin spelen hierin een belangrijke rol als panorama en voedingsbodem voor zijn gedachtewereld. Het (Vlaamse) landschap en zijn groentetuin zijn voor De Cordier werkterrein, onderwerp en inspiratiebron tegelijkertijd. Dit is niet het afgelegen territorium van een wereldvreemde zonderling, maar een observatiepost van waaruit hij in rust en afzondering de wereld kan overdenken en tot harmonie met de natuur kan komen. En dit niet vanuit een nostalgische romantiek, maar wel vanuit een continue reflectie op hoe hij zich tot de kunst, de natuur, zijn omgeving en de wereld wil en kan verhouden. In tal van tekeningen betoont hij de natuur zijn respect en verbondenheid
De Cordier wil zich niet laten grijpen. Hij plaatst zich aan de rand van de dingen. Hij plaatst zich buiten de tijd. Hij laat zich niet meesleuren door de compromissen van de wereld en de nuttigheid die zij pretendeert. Hij negeert dit alles niet, maar hij wil het met een kritische distantie waarnemen, erop reflecteren en reageren. Hij doet dit als schrijver-filosoof vanuit die ene grote drijfveer: een doelbewust onderzoek naar de positie van de hedendaagse mens, naar de wortels van de 'condition humaine'. Een mooi voorbeeld hiervan is het project waarmee hij aantoont hoe een idealist gemakkelijk een dictator wordt. In het werk van De Cordier is wonen een terugkerend thema. Op zeker moment was het louter tekenen en bouwen hem niet langer genoeg. Zijn ideaal was kunst en leven naadloos te laten samenvallen. "Wie zich afvraagt hoe te leven, vraagt zich af hoe te wonen." Hij kocht een vervallen vochtig huis in Schorisse, ergens in Vlaams sprekend België. Daar ging hij wonen met zijn vrouw en twee kinderen. En met een ideaal. Het ideaal van een zelfvoedend leven. Het huis zou eigen handig worden omgetoverd tot een perfecte kloostereenheid.

 Rondom het huis plande hij een groentetuin, voor aardappels, wortelen en uien. Om het gezin te voeden en om na te tekenen. Zo kon de buiten wereld in principe buiten blijven. De groente zou onderdeel van de kunst worden en het huis een levenswerk. Maar het liep anders. De vrouw van De Cordier wilde graag een bloementuin. Bloemen, nee dat paste niet in het concept van het zelf voedende leven. En omdat het een hoger ideaal betrof, hield De Cordier vast aan zijn groentetuin. Het liep bijna uit op een scheiding, gelukkig kwam de kunstenaar net op tijd tot inzicht.
"Het werd doctrinair en ik werd een dictator. Als ik me toen niet bewust geworden was van mijn gedrag zat ik vandaag alleen in dat huis."
Tot inzicht komen is het meest wijze dat een mens kan doen. De Cordier tekent en werkt verder in een huis met een groente- en een bloementuin, misschien wel met vazen vol bloemen in de keuken.

Thierry de Cordier heeft van het tegenspreken zijn hoofdbezigheid gemaakt.
Als kunstenaar is hij een levende contradictie. In werk en leven spreekt hij vooral zichzelf toe en tegen. Eigenlijk realiseerde ik me dat pas toen ik de tekeningen van een vogel met twee koppen van hem tegen kwam. Een vogel die genoeg heeft aan zichzelf, voortdurend in gesprek is met zichzelf en vooral tegen zichzelf.
Zijn tekeningen, teksten en sculpturen zijn boodschappen aan zichzelf. Ergens tussen subjectieve zelfbespiegeling en universele levensfilosofie, tussen misantropie en behoefte aan contact met anderen kiest De Cordier positie. En doet ons daarvan via zijn werk mededelingen. Werk dat, welke vorm het ook aanneemt (tekening, tekst, sculptuur) bijna altijd een gesloten karakter heeft.
Ik kan me altijd wel in dit soort plaatjes verliezen en ben altijd bereid een eind met de maker mee te reizen. Zeker wanneer er dan ineens een verrassend simpele en toegankelijke tekening tussen zit, zoals de vogel met de twee koppen. Een verrassend toegankelijke tekening die een belangrijke voetnoot bij een verder vrij ontoegankelijk oeuvre blijkt te zijn.
Bron: MistrerMotley - tijdschrift over kunst - nr.9.
26.04.05/24.03.06/02.07.06Chris

Naschrift.
Onlangs kreeg ik het boek Thierry de Cordier Tekeningen(1983 1999) in handen, met een groot aantal reproducties van tekeningen en een inleiding van Jan Hoet. Tekeningen en inleiding brachten me weer iets dichter bij het werk van De Cordier. De inleiding maakte mij ook weer wat duidelijker waarom het werk van De Cordier mij zo aanspreekt.
Jan Hoet  beschrijft De Cordier als een ...kunstenaar die de wereld en zijn positie in die wereld als een mysterie ervaart en zelf op zoek gaat ... denkend, reflecterend, scheppend ... vragen stelt, suggesties doet, tekens achterlaat.
Ondanks dat Jan Hoet zegt liever niet over het werk van De Cordier te schrijven, heeft de kunstenaar zelf blijkbaar ook niet altijd genoeg aan het beeld alleen. Hij schrijft, met woorden, op en naast zijn beeldend werk. De Cordier werk met hoofd en handen en wil dat beiden elkaar versterken, verklaren, verduisteren. Hij is gefascineerd door wat ontstaat en groeit, wat altijd herboren wordt en altijd beweegt, de krachten van de kosmos. Zou Camille Paglia het werk van De Cordier kennen wanneer zij schrijft Want kunst is onze boodschap van gene zijde, waaruit we vernemen wat de natuur allemaal doet. (Het seksuele masker)

Uit het werk van Thierry de Cordier spreekt een kunstenaar die zich een weet met de natuur. De Cordier wordt vaak omschreven als een kluizenaar. Niets is echter minder waar. Een kluizenaar trekt zich terug uit de wereld en schept zijn eigen verhaal. De Cordier doet echter voortdurend onderzoek naar de vraag hoe hij zich tot de wereld verhoudt en doet ons daar in zijn beeldend werk mededelingen van.
Handelen en kijken, vernietigen en construeren.
Zo herneemt hij steeds opnieuw de stroom van het leven zelf. Authentiek en autonoom. Net alsof het simultaan gebeurt met hoofd en handen. Een richting die ik zelf een aantal jaren geleden ook gekozen heb, werkend, studerend, met handen, hoofd en hart. Het werk van De Cordier en de inleiding van Jan Hoet bevestigen me de waarde van deze keuze nog eens.
Chris08.11.06

Bron, Thierry de Cordier Tekeningen 1983 1999 met een inleiding van Jan Hoet, uitgave S.M.A.K. Gent 1999.