Anton Heyboer (1924 – 2005)

  “Papa, hoe teken je een windvlaag” vroeg mijn dochter onlangs. Ze was een tekening aan het maken van een spookslot, compleet met vleermuizen, vampieren, spinnenwebben graven, … Blijkbaar was dat nog niet griezelig genoeg en moest er ook nog een kille, gure wind over de tekening waaien. Ik weet wel hoe, maar toch waar mijn dochter van twaalf mee worstelde is eigenlijk de onmogelijke taak die veel kunstenaars zich ook stellen. Hoe maak ik het onzichtbare zichtbaar. Hoe maak ik het hele scala van menselijke gevoelens en emoties zichtbaar in verf op doek, in inkt op papier, in …
Een probleem waar ik zelf de afgelopen jaren vaak tegen aangelopen ben. Een van de doelstellingen van mijn Tekenlog is om dit los te laten en zonder al te veel bijbedoelingen beelden uit de mij omringende werkelijkheid weer te geven. Mag het ook alleen gaan over lijnen op papier of kleurvlakken op doek. Graag. Geleidelijk aan lukt het me steeds beter. Hoewel?

Anton Heyboer is een van de kunstenaars die mij er van overtuigen dat het mogelijk is alle humbug rond kunst, vorm, inhoud, betekenis los te laten. Zodat het werk je op een andere wijze kan aanspreken. Hij deed dit via een enorme productie van soms tientallen schilderijen, tekeningen of etsen per dag. Hij deed dit ook via een levenshouding waarin hij zich van niets of niemand meer iets aantrok. Zijn manier van werken en zijn levens houding vormen misschien wel zijn belangrijkste statement. O nee, die wilde ik nu juist niet, sorry.
Ik wilde alleen lijnen op papier en kleuren op doek.
Hoewel Anton Heyboer daar soms een onbegrijpelijk verhaal met allerhande Christelijke, Boeddhistische, veganistische, astrologische, … motieven aan vastknoopte is het hem dat denk ik vaak gelukt.
Chris120405