Edward Hopper. (1882 – 1967)

Just to paint a representation or design is not hard, but to express a thought in painting is. Thought is fluid. What you put on canvas is concrete, and is tends to direct the thought. The more you put on canvas the more you lose control of the thought.                                                                                                                                                          Edward Hopper.

Al jaren kijk ik met grote regelmaat naar het werk van de Amerikaanse schilder Edward Hopper. Echter zonder nu precies te weten waarom ik deze schilderijen telkens opnieuw opzoek. (jammer genoeg voornamelijk in reproductie) Een kleine zoektocht.

Het werk van Hopper heeft zich ontwikkeld vanuit het late Impressionisme dat hij leerde kennen tijdens een verblijf in het Parijs van de jaren -10 van de vorige eeuw. Deze invloed combineerde hij met het Amerikaanse realisme zoals hij dat had leren kennen tijdens zijn studie en van kunstenaars die hij bewonderde zoals Thomas Eakins. In zijn werk weet Hopper het levensgevoel van de moderne Amerikaan weer te geven zoals dat door veel mensen in zijn tijd ervaren wordt. Dit was overigens een streven van meer Amerikaanse kunstenaars van zijn tijd. De zogenaamde "The group of the Eight" of "The Eight" vond dat – Kunst een reflectie moest vormen van het dagelijks leven en voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn –
Hopper laat in herkenbare eigentijdse scènes iets doorschemeren van de gevoelens van onrust, eenzaamheid en depressie. In veel van zijn werk zit ondanks de herkenbaarheid iets ontregelends. Zijn werk deelt ons iets mee over de gevoelens die de tijd waarin Hopper leefde opriep. Terwijl zijn werk misschien wel dichterbij een schilder als Johannes Vermeer staat dan bij veel van zijn tijdgenoten, is de uitdrukking van de gevoelens zeer eigentijds. In een relatief traditionele stijl weet Hopper de gevoelens van zijn tijd op een herkenbare manier vast te leggen.

Zoals in het hierboven staande citaat weergegeven vormt het streven van Hopper een gedachte (gevoel?) in verf weer te geven zijn belangrijkste doel. Dat is wat hij tot en met zijn laatste schilderij "Two comedians" (1965) geprobeerd heeft. Dat is wat mij betreft ook wat de schilderijen van Hopper de moeite waard maakt om telkens opnieuw naar terug te keren.

Nog een citaat afkomstig uit een tijdschrift dat Hopper in 1953, samen met nog een aantal kunstenaars uitgaf. – Wij geloven dat textuur en vorm, net als kleur, tekening en andere onderdelen van de schilderkunst slechts middelen zijn tot een hoger doel, het beschrijven van de mens en zijn wereld. –

Tot slot nog een (ontregelend) citaat om al het vorenstaande weer op losse schroeven te zetten. Moeten we het verdikkeme toch weer zelf uitzoeken.
You know there are many thoughts, many impulses, that go into a picture. I was more interested in the sunlight on the buildings and on the figures than in any symbolism.                                                                                                                                         Edward Hopper.

If you could say it in words, there'd be no reason to paint. Nog steeds aldus Hopper en ook daar onderschrijf ik hem weer graag.
Chris16.01.05