Cy Twombly (1928)

Kunstenaars die zulke uiteenlopende etiketten krijgen opgeplakt als: abstract expressionisme, neo dada, minimalisme, conceptualisme, neo expressionisme, …, zijn mij haast per definitie sympathiek.
De combinatie van minimaal kleur gebruik en grafische elementen zoals  woorden, schrift, ideogrammen en graffiti is een erg interessante. Ook een die mij als kijker gemakkelijk mee neemt op een poëtische reis. Wat betekenen al die tekens en krabbels en is er een relatie tussen die tekens en de gebruikte kleuren. Door het spaarzame gebruik van kleuren en de vaak ijle tekens maakt het werk een heel cerebrale indruk.
In de jaren ’50 van de vorige eeuw is Twombly een tijd werkzaam als vercijferaar (cryptoloog) in het Amerikaanse leger. Ik kan me helemaal voorstellen dat de rol van soldaat hem niet op het lijf geschreven was, maar van het werk als vercijferaar moet hij enorm genoten hebben. Zo verging het mij tenminste toen ik ruim 25 jaar later een vergelijkbare opleiding bij de verbindingsdienst van het Nederlandse leger volgde.

Vercijferen is denk ik ook wat hij doorlopend op zijn schilderijen doet. Schilderijen die ook mij als kijker telkens weer alle ruimte bieden tot vercijferen.

Echt helemaal gewonnen voor het werk van Twombly was ik toe ik nog niet zolang geleden zijn ruimtelijk werk zag. Dat hij overigens al sinds de jaren ’50 maakt. Telkens maakt hij daar de boeiendste combinaties van voorbij drijvend materiaal. Het totaal wordt meestal afgewerkt met kalk of witte verf. Deze werken bieden mij, meer nog dan zijn schilderijen, mogelijkheden om eindeloos te vercijferen.