( … )

Elma van Haren

Te middernacht met een ketel op het vuur
            en vier nesten op tafel.
Knekelbed wacht,
                                   wacht luid en luidruchtig.

Soms steek ik mijn knie tussen de spijlen,
als tussen de benen van de mooiste
met wie ik ooit danste,
                                   maar

mijn hand steek ik niet in een nest.
            Je weet nooit wat erin zit.
Als het mij iets wil toefluisteren
over warmte, beslotenheid,
            dan laat ik dat rad graag voor mijn ogen draaien.

Nee, dronken ben ik niet.
Al te goed weet ik,
                                   hoe de feiten
                                   de verbeelding willen overvleugelen.

_________________

Ik kan niet ingaan tot mensen,
                                               wier taal ik niet spreek.
Ik weiger hun gouden bestek,
                                               ik ontwerp mijn eigen formaliteiten.

Misschien wel een nieuw patroon voor een sneeuwvlok,
of zelfs,
            een levensecht afgietsel van het woord ‘Liefste’,

maar kijk!
Daar op tafel,
                        het rad van de nesten,
                        als een draaikolk van de toekomende tijd.
Waarom zou ik plannen bedénken?

Het beste werkstuk
komt immers alleen voort
                                                                                                   uit een onopzettelijk handschrift.

n.a.v. het schilderij ‘Vier vogelnesten’