Peter Vos 'Athena Noctua, droge naald ets'

Onze ogen

Ingmar Heytze

Als je boos wordt, verander je in een uil
van Peter Vos. Je zet je nagels in mijn arm
(dat is dus het laatste wat een veldmuis voelt
voor hij tot braakbal wordt verwerkt) en sist:
‘Sta je weer naar andere meisjes te kijken?’
Bij voorbaat schuldig ga ik bij mezelf
te rade. Waar zat ik met mijn ogen?

We moeten verder door de stad. We komen
heel veel meisjes tegen. Ik krijg steeds meer
voeling met mijn schoenen. Wat zijn er toch
veel soorten wegdek! Ik strompel met mijn
handen aan mijn slapen, kromgebogen aan
je zij – en jij zegt elke honderd meter: “Loop
toch eens wat rechter op!”Je hebt gelijk.

Maar vogeltje, de ogen die jij soms zo haat,
die zoveel zagen wat je niet verdraagt, de ogen
die af en toe grazen van welving naar ronding
zijn dezelfde waarmee ik je elke dag bewonder,
de sleutelgaten waardoor je mijn ziel in kijkt
wanneer je met me vrijt. Het zijn de ogen
waar ik jou mee zag, de eerste keer, en dacht:
het is niet erg als ik nu blind word.

Vos, pen en penseel	De gedaanteverwisseling van Ascalaphus, litho
De gedaanteverwisseling van Tereus, litho	Kippen, pen en penseel
Leda en de zwaan, pen en penseel	Plinius met uilengeboorte, litho