Beroemde stad
C.O. Jellema
Als iemand kwam en telde de dagen,
wie zou je zijn om te zeggen: ik,
ik heb geleefd, ook ik was in
Venetië.
Zovelen schreven over deze stad, Ruskin
en Rilke en laatst nog een jonge dichter.
Wat maakt toch dat nu voor het eerst met de gedachte
niet weer te keren jij hier bent, en als je gaat
straks zal de stad niet merken dat je ging.
Weldra ga je, laat niets achter, niets
dan jouw gezicht misschien in de herinnering
van een passant - na jaren keert het inbegrepen
terug in zijn droom.
Hoeveel ogen rustten op de roze campanile,
de blanke colonnades van San Giorgio Maggiore
ginds over het blauwgroene water.
Niet de ogen van hen die de stad consumeerden
als een glas cola in één teug geleegd,
maar van hen wier denken een wending nam
hier, die haar schilderden of beschreven,
zo haar bewaarden. - Jij nu,
die haar ziet met ook hun ogen,
met hun woorden haar overweegt,
weldra ga je, laat dat je er was
genoeg zijn
voor een gesprek
in het hiernamaals.
Kerk
van San Giorgio Maggiore
San Giorgio Maggiore is een basiliek in
Venetië in Italië. Hij is ontworpen door Andrea Palladio en staat op het
eiland San Giorgio Maggiore. De kerk is een opvallend element in het panorama
vanaf het San Marcoplein.
San Giorgio Maggiore
Geschiedenis
De eerste aan Sint-Joris gewijde kerk dateert uit de 8-9e eeuw. In 982 werd het
hele eiland geschonken aan een Benedictijnse monnik, stichter van het
aangrenzende San Giorgio-klooster. De huidige kerk werd begonnen in 1566, en was
niet helemaal klaar voor de dood van Palladio in 1580. De voorgevel werd door
Vincenzo Scamozzi op basis van de oorspronkelijke architect ontworpen en
voltooid in 1610. De kerk, soms aangeduid als een basiliek, is een prima
voorbeeld van Palladio's architectonische stijl, en een van de mooiste kerken
door hem ontworpen. De klokkentoren uit 1467, stortte in in 1774; de wederopbouw
werd voltooid in 1791. De Benedictijner-monniken houden nog godsdienstoefeningen
in de kerk.
De voorgevel is helder wit en toont Palladio's oplossing voor het probleem van
de aanpassing van het motief van een klassieke tempel aan de vorm van een
christelijk kerk. Het heeft een hoog schip en aan de lage kant gangen, met het
plaatsen van een breed fronton op de bovenkant van de gangen met de architraaf
blijven in de hele kerkgevel, terwijl het schip achter haar smaller fronton
boven monumentale pilasters. Deze oplossing is vergelijkbaar met het project van
San Francesco della Vigna. Naast het centrale portaal zijn de standbeelden van
Sint-Joris en Sint-Stefanus, aan wie de kerk is gewijd.
San Giorgio Maggiore
Interieur
Getroonde Madonna met heiligen door Sebastiano RicciHet interieur is ook met
massale pilasters versierd, met onversierde witte muren, wat een gevoel oproept
van een typisch Renaissance-gebouw. Evenals bij de gevel het geval is, wordt ook
in het interieur de klassieke traditie omgevormd naar het idee van een
kruiskerk. Dit toont de toenemende invloed van de Contra-Reformatie op de
Renaissance-tendensen in de kerkarchitectuur. De koepel verdeelt de as van de
kerk in twee gelijke delen. De kerk bevat vele opmerkelijke schilderijen. De
belangrijkste zijn: Getroonde Madonna met heiligen door Sebastiano Ricci; het
Laatste Avondmaal en Het vallen van het manna door Jacopo Tintoretto (in de
pastorie); andere schilderijen door Palma il Giovane, Domenico Tintoretto,
Jacopo Bassano.
Getroonde
Madonna met heiligen door Sebastiano Ricci
| home | tekenlog | schilderijen | ruimtelijk werk | grafiek | reprocitaat | kunst kolom | video/ audio | fotografie | tekeningen |
| contact |