Aan Vincent van Gogh

Jan Kal

Je hartstocht steekt de brand in de natuur:
de gele zonnebloemen vatten vlam,
de blaadjes der cypressen schieten vuur,
de wandelaars die jij de zon in nam,

Waardoor hun leven tot ontbranding kwam,
reiken als smekelingen naar ’t azuur.
Maar ’t eenzaam boompje met zijn kale stam,
het binnenplaatsje bij de bajesmuur,

de mensen in dat somber hol, die stug
aardappels eten met het hoofd omlaag,
doen aan als blokken nimmer smeltend ijs.

Je schilderde daarnaast een ophaalbrug,
en zo’n bevallig scheepje, dat ik vraag:
‘Neem jij soms die misdeelden mee op reis?’