In de verte groeit het geruis

Rutger Kopland

In de verte groeit het geruis
van een trein

stop zegt ze en
ze zet de recorder uit

door de ramen stroomt steeds meer
zwart licht de kamer in

is er zoiets als zwart licht
zit ik te denken

de trein is voorbij en uit de verte
nadert ons langzaam stilte

is er zo iets als een stilte die
kan naderen denk ik

nog één vraag zegt ze en
start de recorder

poëzie wat is dat - eigenlijk
ze beweegt de microfoon naar mijn gezicht

ik begin te denken tot ik aan
een schilderij denk van Magritte

een wolk in de vorm van een rotsblok
een rotsblok in de vorm van een wolk

ze zweven samen boven een landschap
is dit een antwoord vraag ik

Geschreven voor Willy Tibergien ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag.