De tombe van Vincent

Jan Kuijper

Als een zee, fijn geel, fijn zacht groen, fijn paars
een lucht, een boom, een baard, een korenveld.
Maalde de koffiemolen met geweld
Brabantse boerenkoppen tot iets zwaars
op de hand van wereldverbeteraars,
de postbode en zijn vrouw zitten versteld
als zijn ze al op de kalender vermeld
van de kerk met de vele wisselaars.

Een zee waarin heilige iconen drijven
die nog verblinden bij de zwaarste storm,
het zonlicht dat gehouden is te blijven
in een bankkluis en in een krottenwijk
en daar blijft hangen in kalendervorm
doen weten: rijk is arm, en arm is rijk.