Vincent van Gogh

Eddy van Vliet

Mijn vader droeg je baard. Voor hem was je
de enige kunstenaar. Tot mijn dertiende jaar
plantten wij samen onze schildersezels in het veld.
Ik zag enkel het zwart der kraaien. Hij wreef geel
in het hart van de denkbeeldige zaaier.

Zelfs in de regen liepen wij door de Kempen
als door de Provence. Boven de tuinkabouters
hingen bleekgroene hemels. De tongen de cypressen
likten in inktblauwe nachten naar de sterren.

Voor mijn zoon, die Vincent heette en nooit
geboren werd, zocht ik onder de boerenmeisjes een moeder.
Vanop hun erf giechelden zij om mijn strohoed
en mijn handen die stonken naar verf.

Niet door hen werd mij het ogenblik van het oneindige
gegeven, maar door haar die mij je brieven schonk
en eraan toevoegde dat angst niet langer bestond
en liefde jouw kleuren had.

Zo kruiste je driemaal mijn leven samen met mensen
die niet bleven of toebehoorden aan het verbeelde.