[ … ]

Rogi Wieg

Je stond misschien in het koren, en zag
hoe dit koren zich onttrok aan wat
het benadert, hoe elke streek van je penseel
zo anders geel, zo anders breed

en toch volmaakt iets werd, iets
van een ander licht, de diepte
was open als een ongeleefd leven,
die dieper ging nooit meer dicht.

Nu onttrekt zich wat je maakt
aan mijn taal, zo ver als mijn
woorden van jouw koren, zo onvolmaakt,

zo ver ben jij, nu je dood bent.
Maar iets van je wuift in de wind,
‘geen taal’ zucht je ‘geen woorden voor geel’.