Uit het Juryrapport ...

 (...)
We hebben ons eensgezind, laten leiden door de mooie en eigentijdse interpretatie van het zelfportret. Het gaat om een verbeelding waar je als toeschouwer ook nog een beetje moeite voor moet doen. De ogen een beetje toeknijpen en het werk op afstand bekijken, dragen bij aan de schoonheid van deze compositie. 
En we kijken niet naar een specifiek portret maar we worden als het ware meegenomen langs alle zelfportretten van Rembrandt. De maker gebruikt kleurenstalen en verbindt ze aan de oogpartijen van alle zelfportretten. We worden opgezogen door een kijkervaring waarin we van duister naar helder of juist omgekeerd, van scherp verlichte beelden naar sombere passages glijden. Wat steeds opvalt is de kracht van het licht en de verschillen in lichtintensiteit die Rembrandt er, afhankelijk van de periode, inbracht.
We vonden het uiters boeiend om "opgezogen" te worden door de blikken van deze bijzondere schilder, een ervaring die wat ons betreft de hoofdprijs verdient ...
(...)